Ik voel me deze ochtend even een terrorist.
Ik sta op het Centraal Station op mijn trein te wachten en omdat ik nog niet ontbeten heb ga ik toch nog even snel naar de AH To Go om een banaan te halen. Wanneer de twee mensen voor me dan uiteindelijk geholpen zijn ontdek ik tot mijn grote schrik dat ik mijn weekendtas kwijt ben.

In mijn weekendtas zit mijn nieuwe boek, wat prullaria en mijn gisteren aangeschafte gloednieuwe carnavalsoutfit. Toch sund als ik die kwijt zou zijn. Ik ren terug naar het perron en zie mijn tas gelukkig staan. Maar die heeft inmiddels de aandacht getrokken van een groepje mensen die er zich omheen hebben verzameld. Ze staan luid tegen elkaar en de aangesnelde NS-medewerker te praten. Deze pakt stante pede zijn portofoon en blaft wat bevelen door het apparaat. Binnen een minuut komen er twee beveiligingsmensen het perron op lopen. Druk gebarend manen ze de groep mensen om door te lopen. Ik vind het hele tafereeltje wat zich tien meter verderop afspeelt eerlijk gezegd wel aandoenlijk en besluit even te kijken wat er gebeurt.

De drie mannen staan rondom mijn tas en weten er zich geen raad mee. Verderop wordt het groepje omstanders steeds groter. Druk gebarende alfamannetjes weten hun publiek op te zwepen door termen te roepen als 'bom' en 'terroristen' en 'maken dat je wegkomt'. Anderen roepen in één zin 'Madrid', 'Londen' en 'New York.' Ik zie hoe oma's met lichtelijke paniek in de ogen hun kleinkinderen aan de hand meenemen naar de andere kant van het perron. Iets verderop lopen wat studenten zenuwachtig lachend en grappen makend op en neer, in de hoop een glimp op te vangen van het tafereel. Eén van de beveiligingsmensen bukt nu naast mijn tas en maakt aanstalten de rits open te maken. Zijn collega trekt hem weg en vraagt of zijn collega gek is geworden. Gelukkig weten de beveiligingsmensen de sfeer gezellig te houden ten overstaande van het afgeladen perron treinreizigers. Een roodharige man heeft een druk gesprek met de NS-medewerker en ze kijken allebei schichtig in het rond. Mensen schreeuwen dat de tas weg moet en dat de politie moet worden gebeld. Naast mij begint een meisje te huilen.

Ik vind dat het nu lang genoeg geduurd heeft en loop naar mijn tas.
"Dat is hem!" hoor ik plotseling. De NS-medewerker en de roodharige man wijzen allebei mijn richting op. De menigte draait zich als een eenkoppig monster naar mij toe en de beveiligingsmannen lopen in mijn richting. Ik loop op de havenarbeiders af en haal mijn handen nietsvermoedend uit mijn zakken. En zo wordt het toch nog allemaal even heel onaangenaam. We begrijpen elkaar niet. De linker beveiligingsman man ziet mijn hand uit mijn jaszak komen en ziet de banaan voor iets anders aan en roept schuimbekkend dat ik staan moet blijven. De rechter beveiligingsman roept overspannen bevelen in zijn portofoon. Als de twee bootwerkers dan tegenover me staan piep ik dat er niets aan de hand is en dat de nog net niet door de EOD geruimde tas gewoon mijn weekendtas is die ik per ongeluk had laten staan. De fitnessverslaafden lijken zich nu wat meer te ontspannen.

Maar ze zijn niet zomaar uit het veld geslagen want voordat ze me laten gaan willen ze eerst zeker weten dat ik in mijn tas geen kernkop of doorgeladen M16 heb verstopt. Ik lach en rits de tas open en laat ze het boek zien, de tijdschriften en mijn prullaria. Als ik mijn carnavalsoutfit uit de tas haal krijgen de mannen volgens mij een acute hartaandoening. In een melige bui besloot ik gisteren namelijk om tijdens carnaval een djeballa, een tulband en een opplakbaard te dragen. Gewoon een grapje. Mensen schreeuwen nu. Paniek alom en de twee beveiligingsberen kijken mij met bloeddoorlopen ogen aan.

Het zijn gezellige tijden.

Het is weer zover. Na iets minder dan een jaar wachten is het carnaval weer losgebarsten in, voornamelijk, het zuiden des lands. Een vriend van me heeft een studiemaatje uit Turkije, Ugür, over laten komen om kennis te maken met Nederland, en in het bijzonder, carnaval.

Wat een cultuurschok moet dat zijn voor de jongen. Nederland verschilt in veel opzichten natuurlijk al van Turkije, maar waar hij nu in terecht komt: Het is wederom één groot drankgelag. Eén grote orgie van muziek, dronken mensen en kruikenzeikers die hun naam eer aan doen, al dan niet in een kruik. En dat is nog maar pas de rij voor de kroeg.

Uiteraard heeft Ugür afgelopen week al andere mooie plekjes van Tilburg mogen zien want hij moet natuurlijk wel een beetje van de Tilburgse cultuur op kunnen snuiven. Hij werd in Kandinsky op slag verliefd op het trappistenbier, waar hij dan ook meteen de nodige flesjes van in heeft geslagen.

Eigenlijk is carnaval helemaal zo gek nog niet om Ugur kennis te laten maken met Tilburg. Met carnaval is iedereen, in mijn ogen, zoals ze eigenlijk zijn. Carnaval; het is Tilburg ten voeten uit. We hebben een passe-partout gehaald voor hem en uitgedost met een hoge muts, een pofbroek, tientallen keycords en een grote fopspeen om zijn nek nemen we hem mee naar het Piusplein, wat met carnaval in sommige culturen waarschijnlijk als het Sodom en Gomorra wordt gezien.

Ugür wordt vergezeld door een piraat, een vrouwelijke trekvogel, Al Capone, Tony Montana, nog meer jongens met pofbroeken en gekke hoeden, een Mexicaan en Marilyn Monroe. Het is even wennen voor hem. Vrouwen die hem zomaar aanspreken en wat door de combinatie van Schrobbelèr, bier, muziek en het feit dat Ugur engels praat en de dames met een dubbele tong, soms wat moeizaam verloopt.

Hij vraagt me tijdens enkele carnavalsnummers waar de tekst over gaat. Ik zeg hem dat dat niet echt van toepassing is, maar hij staat erop dat ik het vertaal voor hem. “Well, this song is about a plant, the sanseveria, that stands in front of a window. When I enter the room, it stands straight up. It is a plant of one meter in height, but at carnival it doesn’t get enough water.”
Ugur kijkt me niet-begrijpend aan. De magie van zo’n nummer is ook meteen weg als je het uit moet gaan leggen.

“And this one?”, vraagt hij bij het nummer dat erna komt. “There’s thunder, and lightning, and it rains meters of beer.” Schreeuw ik. “Ah!” Ugür voegt meteen de daad bij het woord en gooit de inhoud van zijn glas de kroeg in. Hilariteit alom, natuurlijk. Als hij vraagt naar de vertaling van het carnavalsliedje van Hans Teeuwen ('kotsen in een kut, is het mooiste wat er is, het mooiste wat er is'), blijf ik hem het antwoord toch maar even verschuldigd.

Een paar uur en heul veul bier later zijn we Ugür kwijt. Mijn vrienden met de pofbroeken staan te springen, de Mexicaan is dronken, Marilyn Monroe staat in een hoekje met Tony Montana, Al Capone staat te zingen en ik bestel nog maar een rondje. “Waar is Ugür eigenlijk?” vraagt de dronken Mexicaan aan me. Hij is nergens te bespeuren.

Dan komt hij voorbij gestuiterd. Met twee glazen bier in zijn hand, een zakflacon Schrobbelèr om zijn nek en luidkeels springend en meezingend met Guus Meeuwis alsof hij het al jaren doet.
Welkom in Tilburg, Ugur.

De dagen tussen kerst en oudejaarsavond zijn altijd omgeven door een bepaalde rust. De laatste keer dat ik Anton zag, zaten we in de brandende zon op het terras. Nu kwam hij, met de sjaal voor zijn mond en met zijn door gatengeteisterde handschoenen de dönerzaak op het station uitlopen. De halve-euro zwerver liep hysterisch te schreeuwen dat hij geld wilde.

Anton gaf het hem: "alsjeblieft Jan", zei hij. Jan de zwerver bedankte hem voor de twee euro die Anton hem gaf en schreeuwde verder. Ik wist dat Anton het eigenlijk niet kon missen.
"Misschien even een koffie doen?" vroeg ik hem. Hij schrok en draaide zich om. Zijn jas vertoonde tekenen van verval.
"Heb je weer wat om over op te scheppen?" gromde hij.

We staken de Spoorlaan over. Anton had er duidelijk geen zin in die dag:
"Komt die Spoorlaan ooit nog af? En die cityring? Ik vind het allemaal maar
niks." Ik vertelde hem dat, als de ring straks echt klaar is, het verkeer
allemaal wel beter door zou stromen.
“Ik vind het wel mooi worden, eigenlijk”, zei ik.
Hij vond het kut.

Wat dat betreft is Anton een rasechte. Tilburger, bedoel ik dan. Zeiken om niks. Maar góed zeiken. Antons 2007 was een jaar van tegenvallers. Hij verloor zijn baan en zijn vriendin verliet hem in de herfst, vertelde hij. Daardoor moest hij zijn rijtjeshuis in de Reeshof verkopen. De arme ziel.
Sindsdien woonde hij tijdelijk aan het Radiopleintje in een veel te krappe studentenkamer.

"Dat Pieter Vreedeplein, wordt dat ook nog afgebouwd?" vroeg hij, toen we langs de grijze, uitstekende bakken aan de achterzijde van de nieuwe
bioscoop liepen.

"In 2008 wordt het hele vernieuwde plein geopend", zei ik. "Het schijnt erg mooi en gezellig te worden allemaal."
Anton mompelde en vond mij naief. Ik zei maar niets.
We liepen de Chinese toko nog even binnen, want daar verkopen ze tegenwoordig ook vuurwerk. Met het schaamrood op mijn kaken toen ik voor 50 euro aan vuurwerk afrekende met Anton naast me. Hij zei niets. Toen we naar buiten liepen, gaf ik hem een stuk vuurwerk. Een doos waaruit achter elkaar tien vuurpijlen schieten als je hem aansteekt. Hij was verbaasd door mijn gift.

"Wat moet ik daarmee?"
"Steek deze maar af op een moment dat jij gepast vindt. Steek ze af als je bij jezelf denkt: 'verdomme, alles komt goed!'', zei ik.
Hij brieste.
"Flikker toch op. Ik haat oud en nieuw. 2008 wordt waarschijnlijk nog verrotter dan 2007. Wat heb ik nou aan een stel van die kutvuurpijlen? Oh oh, Wat krijgen we toch veel te verduren op onze lange martelgang naar de dood", klaagde hij.
Soms vind ik het ook niet zo gezellig met Anton.

Toen we bij Café De Langeboom aankwamen, hield Anton even de pas in. Actievoerders waren weer bezig geweest om duidelijk te maken dat de boom bij het Hiroshima-monument toch echt moet blijven staan. Anton keek onderzoekend naar de boom, waar de actievoerders met spijkers en nietjes allerlei rommel in hadden gehangen. Of dat de levensduur van de boom zou verlengen, daar was ik ook niet zeker van.

"Willen ze deze boom weghalen?" vroeg hij.
"Ja, het hele pleintje moet op de schop. Zonde. Weet je nog dat wij hier met onze studiematen uren lang zaten te bomen over Al Wat Belangrijk Was?"
Anton zweeg. Zijn ogen stonden minder dof dan toen ik hem zag op het station. We dronken onze koffie en praatten verder over onze mening, over de hoed en de rand, het wel en het wee. Toch bleef Antons blik telkens afdwalen naar de boom.
"Ik ga er wat aan doen!" Zei hij plotseling en stond op. Hij betaalde uiteraard niet
voor zijn koffie en liep de straat op, de duisternis in. Anton had weer een plan.

De dag daarop was het oudejaarsavond. Het feestgedruis had zich van de huizen naar de straat verplaatst. Tussen de oude panden klonk het vuurwerk. Terwijl ik op weer een nieuw jaar proostte en een slokje van mijn champagne nam keek
ik even naar rechts. Achterin de straat, op het Radiopleintje, stond Anton.

En daar vlogen tien vuurpijlen, achter elkaar aan de lucht in.

Urenlang kon ik vroeger luisteren naar mijn muziekleraar op school. Hoe hij vertelde over zijn tijd in San Francisco, waar hij in tijdens de jaren zeventig in een bandje speelde. Dan pakte hij weer eens zijn gitaar te voorschijn en speelde zomaar een lied, afgewisseld met prachtige anekdotes over vervlogen tijden waarover ik slechts kon dromen. Had ik de jaren zestig en zeventig maar meegemaakt, verzuchtte ik dan. 

(Gezien op 9-12-2009 in het Gelredome, Arnhem)

Ik liep gisteren naar beneden om een kleine rookpauze te houden, zoals ik dat wel vaker doe op mijn werk. Ik stak de sigaret aan, met mijn gedachten nog bij m'n werk, en nam snel een paar trekjes. Na ongeveer vijf trekjes voelde ik dat ik genoeg nicotine in me had en gooide de nog brandende sigaret weg.
En voor het eerst in mijn leven had ik, zoals alcoholisten dat zouden zeggen, 'a moment of clarity'. Ik besefte voor de allereerste keer dat ik alleen nog maar rookte vanwege de nicotine. Ik keek naar de sigarettenpeuk, proefde de rooksmaak in m'n mond en zag opeens een leven vol hart en vaatziekten en longkanker voor me. Mij niet gezien, dacht ik bij mezelf.
Ik heb gisteren besloten om te stoppen met roken. Ik heb een heerlijk leven en heb nog teveel dromen en wensen om mijn toekomst te verzieken. Dat zou een doodzonde zijn.
Dus mijn rookverslaving heb ik aan de wilgen gehangen. Geen sigaretten meer voor mij. Ik ben vervolgens naar de drogist gefietst, heb een doosje nicotinepleistes aangeschaft en de komende weken heb ik elke dag een nieuwe, verse nicotinepleister op mijn lijf. En vooralsnog helpt het. Mijn trek in sigaretten is op dit moment afwezig. Ik hoop dat het zo blijft.

Eindstand: 0 sigaretten.

Op donderdag 4 juni vindt in Tilburg een referendum plaats over de vraag: bent u voor of tegen de vestiging van een mall in Tilburg aan de stadsentree Noord? Het is eigenlijk te gek voor woorden dat hier een referendumr gehouden moet worden, maar ach: test jezelf eens voor de gein via deze link.

En daarom hou ik van het stadsleven. Ik fietste vanmiddag even langs de waterbak achter het stadhuis en zag hoe een collega en haar zoontje een eend aan het voeren waren.
De eend leek haast verdwaald, hoe hij daar zo in zn eentje aan het rondzwemmen was. Blij was hij wel met deze mensen, die hun broodje van bakkerij Bart af wilden staan aan het hongerige beestje.
Misschien dat deze eend de binnenstad gewoon erg gezellig vindt. Of misschien was hij wel verdwaald en was hij neergestreken in de waterbak om even verkoeling te zoeken van het lentezonnetje. Misschien vindt het beestje de waterbak wel zo fijn dat hij hem vaker gaat bezoeken.
Ik kijk morgenmiddag of ik hem weer zie. Krijgt hij een stukje van mijn V&D-broodje kip.

Waarom wordt geweld op scholen, zoals de laatste jaren ongeveer maandelijks voorkomt, altijd meteen gelinkt aan computerspelletjes? Vroeger was MTV de boosdoener met de verderfelijke videoclips, tegenwoordig is zijn het games.
Zodra er ergens een high-school-shoutout plaatsvindt, komen er meteen altijd een paar geleerden en psychologen op TV die de schuld geven aan computerspelletjes.
Het is nu eenmaal zo: tienerjongens en gewelddadige computerspelletjes horen bij elkaar. Maar dat wil niet zeggen dat elke tienerjongen meteen zwaarbewapend in matrix-style de straat op gaat. Ik ging vroeger toch ook niet verkleed als loodgieter op paddestoelen springen?
Maar nee: altijd komt er wel een politiefunctionaris op TV die dan zegt: "We hebben op de slaapkamer van de jongen gewelddadige computerspelletjes gevonden."
Dat is voor mij net zo behulpzaam als wanneer ze zouden zeggen: "We hebben op de kamer van de jongen een playboy gevonden."
Spelen jongeren aggressieve computerspellen omdat ze aggressie kwijtmoeten? Of worden ze juist aggressief door de spellen? Niemand weet het eigenlijk zeker.
Tot die tijd blijf ik de schuld geven aan MTV.