Ik verbaas me er wel eens over dat sommige mensen achter hun MSN-naam complete verhalen typen. Waarom zou je dat überhaupt doen? Het interesseert mij namelijk geen reet wat jij dit weekend gaat doen en met wie, wat je gisterenavond hebt gedaan of wat je op dit moment aan het doen bent.
Opvallend is overigens dat vooral verse singles graag willen laten weten aan de buitenwereld hoe leuk ze het wel niet hebben als vrijgezel. (Uiteraard hopen ze dat de ex in kwestie het leest, die op zijn beurt natuurlijk weer een heel lulverhaal achter zijn MSN naam plakt)
Wat ik me daarnaast ook afvraag, is of anderen het wel iets kan schelen. Word je ooit aangesproken met: "Hee, wat leuk! Ben je aan het douchen?"
Gebruik je gewone naam gewoon als MSN-naam. Ik heb geen zin om een heel verhaal te moeten lezen wanneer ik iemand zoek in mn lijstje.

Ik heb het gepresteerd om verkeerd te rijden met een TomTom in m’n auto.
Omdat ik voor mijn werk naar Middelharnis moest (Dat ligt op Goeree-Overflakkee, trouwe lezers), ik stiekem toch benieuwd was naar dé uitvinding tegen echtelijke ruzies tijdens autoritjes en ik simpelweg de weg niet weet naar alle kleine kutdorpjes in Nederland, had ik het navigatiesysteem van mijn ouders op m’n voorruit geplakt. Franks reis naar het Grote Onbekende kon beginnen.

Officieel heb ik een hekel aan massaproducten (behalve dvd’s, de Wii, vrouwen, GTA4, sommige meubels van IKEA, sigaretten, Jupiler, mobiele telefoons, auto’s, iPods, computers, TV’s, Coca Cola) dus ook aan de TomTom. Het feit dat iedere Reeshofdertiger er één in z’n auto heeft hangen is al een reden om er geen aan te schaffen. Iedere boerenlul heeft tegenwoordig namelijk een TomTom in z’n auto. De apparaten zijn ook zo ontworpen dat diezelfde boerenlul het navigatiewonder kan gebruiken. Behalve ik, blijkbaar.

Het was namelijk een zeer drukke ochtendspits, lieve Kitty, ik had al drie files overleefd en de voorgeprogrammeerde stem van TomTom irriteerde me mateloos. Tijdens het rijden probeerde ik de knopjes te bedienen om de olijke mannenstem te veranderen in de zachtaardige vrouwenstem, die het apparaat gelukkig ook bezit. Ik drukte verkeerde knopjes in en plotseling werd me de weg gewezen door een Duitser. Ik zag ook dat ik bijna bij de vrachtwagen voor me naar binnen reed. TomTom is erg alert, maar als het gaat om bijna-ongelukken kun je er niet op vertrouwen. Mijn gloeiendhete koffie vloog door de auto en met het zweet op m’n voorhoofd en handen om het stuur geklemd liet ik de TomTom de TomTom en reed verder. Koffie over mijn broek en Günther die me monter de weg wees. Wat een ellende.

Genietend van het prachtige uitzicht van West Brabant en Goeree-Overflakkee (kijk dan toch: die windmolens, die koeien, die dijken, de idyllische dorpjes met poëtische namen als Dirksland en Helwijk, wat een oogverblindende Hollandsche schoonheid!) en meezingend met mijn iPod, vergat ik te letten op het aan mijn vooruit geplakte schermpje. 'Nehmen Sie den folgenden Ausgang!' Blafte Günther plotseling door m’n muziek heen. Onverbiddelijk apparaat. De groene pijlen knipperden al en ik miste m’n afslag. Het apparaat raakte aardig in paniek, maar herstelde zich snel en leidde me via een andere afslag toch naar Goeree-Overflakkee. Bestemmingsort erreicht! vertelde Günther me na een half uur, toen ik ergens halverwege een dijk reed.

Ik keek om me heen en zag enkel dijken, koeien die me weer eens wezenloos aanstaarden en zee aan de andere kant. Ik wist dat Middelharnis niet groot zou zijn, maar dit was toch iets te weinig van het goede. Ik pakte de TomTom en probeerde te achterhalen wat ik fout had gedaan: Blijkbaar had ik tijdens het knopjesdrukken een nieuwe route ingesteld. Tijdens het berekenen van de nieuwe route had TomTom er plotseling genoeg van. Het apparaat viel uit. Oplader vergeten. 'Scheisse!' riep ik, alsof het Günther wurst zou wezen.

Daar stond ik dan, tussen de koeien op Goeree-Overflakkee, met een TomTom die niet meer werkte. De zon brandde en de zoute zee slaakte een diepe zilte zucht. Ik ook.

Aan de horizon, als een Messias, kwam een oude man op een fiets aanrijden. Ik rende op hem af. De arme man leek geschokt door deze hysterisch zwetende, met koffie besmeurde Brabander maar hij legde me in het Goeree-Overflakkees uit hoe Middelharnis te bereiken was. Toen hij de TomTom aan mijn vooruit zag hangen pakte hij een oude, vergeelde wegenkaart uit zijn fietstas en gaf ‘m aan mij. ‘Succes, Jongen’, zei hij en fietste veelzeggend hoofdschuddend verder.

Ik heb de wegenkaart bij thuiskomst geplastificeerd en ingelijst.

Je kent het wel: je loopt in een drukke winkelstraat en plotseling voel je dat je klokkenspel wordt gestreeld door een licht briesje. Je weet gewoon dat je rits open staat. Natuurlijk wil je meteen je rits dichtritsen, maar om midden op straat naar je kruis te grijpen gaat dan weer net iets te ver.
Het overkomt me inmiddels dagelijks, sinds ik een spijkerbroek kocht bij Jack&Jones. De rits is onvakkundig in elkaar gezet, waardoor hij telkens open gaat staan op momenten dat niemand daar op zit te wachten.
Vooral de momenten waarop ik het zelf nog niet in de gaten heb, maar een gesprekspartner wel en daar door middel van een bepaald oogcontact melding van te maken (snel even naar kruishoogte kijken en dan weer terug naar mijn gezicht, zonder iets te zeggen) zijn pijnlijk.

Het is definitief. Ik heb eraan toegegeven; Ze is nu voortaan altijd bij me. Ik word nu wakker met haar en ga met haar slapen. Ik eet met haar, drink uit haar. Ze licht mijn kamer op. 's Nachts houdt ze me warm. Ze siert mijn kamer met haar mengeling van kleuren.
IKEA is bij me ingetrokken.

Gisteren naar IKEA geweest om een vloerkleed te halen. Alleen een vloerkleed. En ik kwam thuis met een vloerkleed. En een låmp, én een spiegel, wissellijsten, een bureaustøel, een computertafel, afwasbørstels, nog meer låmpen, ønderzetters, møkken, børden en rølgordijnen.
En ik had het niet eens echt nodig. Ik heb zelfs een gietertje gekocht. Ik heb niet eens planten.

Wat een ellende is dat toch elke keer als ik naar IKEA ga. Ik ga er naartoe om een leuk en betaalbaar meubelstuk te kopen en op de een of andere manier kom ik altijd thuis met drie keer zoveel rommel en ben ik uiteindelijk nog honderden euro's kwijt.

Ik heb nooit een goede band gehad met IKEA. Ik vond het er altijd te druk, te groot en er waren teveel dertigers. Ik had een hekel aan woonkamers die eruit zien alsof ze rechtstreeks uit een IKEA-gids geknipt zijn. Na de Bijbel is de IKEA-gids het meest gelezen boek ter wereld, dus uiteraard heeft de halve beschaafde wereld hun kamer ingericht volgens het evangelie van IKEA. De kinderen worden geloosd in het Småland zodat vader en moeder lekker rustig kunnen winkelen op koopzondag. Je zult maar in het Småland moeten werken, tussen de kinderen die eigenlijk helemaal geen zin hebben om op hun vrije zondagmiddag naar een meubelwinkel toe te gaan.

Hoe dan ook: omdat ik met twee linkerhanden geboren ben, probeer ik klussen in huis zoveel mogelijk te vermijden of te vergemakkelijken door alles kant-en-klaar te kopen. En laten ze juist daarvoor IKEA hebben bedacht. Lekker makkelijk, goedkoop en, tenzij je Youp van 't Hek heet, alles in drie tellen in elkaar gezet. Alles is aan te passen aan je smaak en leeftijdscategorie. Mijn kamer is nu dus de IKEA-afdeling Frånk. De meubels vindt u terug op pagina 675 en 654 van de IKEA-bijbel. Rij 9 vak 11.

Het småland laat overigens nog even op zich wachten.

Mijn schrijfsel 'de Nacht' op de site van Nightwriters.
Het is te gek voor woorden.

"Wat een moedeloos makende bedoening."
Anton zit naast me op het terras, met zijn ongeschoren gezicht en ongewassen haar probeert hij zijn kater te verbergen achter een grote zwarte zonnebril. Hij heeft de avond hiervoor iets teveel Chivas op. Anton is altijd heel gezellig als hij lekker aan de Chivas Regal zit, of 'Chievjes', zoals hij zijn lievelingswhisky koosnaamt. In het begin zijn het vaak diepzinnige gesprekken over de wereld, het wel en het wee, politiek, werk, literatuur, liefde. Chivas vindt hij vooral heel lekker als hij gewoon even naar vrouwelijk schoon wil kijken, zegt hij me altijd.

Na een paar glazen, als ik inmiddels alweer ben overgeschakeld op een gewoon biertje, wordt hij aanhankelijker en begint hij ook tegen wildvreemden te praten. Meestal eindigt een hele avond 'Chievjes' dan ook bij de taxistandplaats waar Anton even zijn relatie vergeet en de intellectueel uithangt door dingen te roepen als "Eej Frank! Lawenadenachtgaan! Lawenadenachtgaan*!", waarna hij vervolgens de hele taxi onderkotst. Het zijn altijd gezellige avonden.

Gisteren was ik er niet bij en de whisky is blijkbaar hard aangekomen. "Geen whisky meer voor mij", verzucht hij. "Ik drink nooit meer, dat zweer ik hier en nu op onze vriendschap." Met een grafkop en vastgeklampt aan zijn fles water zit hij onderuitgezakt naast me om, op mijn aandringen, een nieuwe bloesjesdag te overleven. Ik trek meestal zo begin juni mijn schoenen uit om ze pas half september weer aan te trekken. In die tussentijd loop ik op blote voeten of op slippers. En op slippers lopen zal ik. Blaren en spierpijn ten spijt. Het zomergevoel creëren desnoods barbecuen in de stromende regen.

Anton interesseert dat allemaal dan weer geen reet. Hij zit met zijn zonnebril op zijn hoofd een beetje rond te kijken en zich te ergeren aan de plebejers die voorbij wandelen. Hoewel er inderdaad tientallen opgepompte fitnessverslaafden en andere bouwvakkers langslopen, wordt mijn oog toch voornamelijk afgeleid door de Hoegaarden-meisjes (u kent ze wel, uit de reclame). "Waarom zitten we hier eigenlijk?" mompelt Anton. "Iedereen komt hier voor hetzelfde: Dat eeuwige baltsgedrag, die onuitstaanbare paringsdans en jij werkt er vrolijk aan mee En waar draait het op uit? Echtscheidingen, grenzeloos ingekakte stelletjes. Van dat vreugdeloze neuken. Ik kots daarop! Ik doe er niet aan mee, hoor." Kijk, het wordt weer gezellig.

Anton ratelt nog een kwartier door maar mijn aandacht wordt afgeleid door het groepje meisjes een paar tafeltjes verder.

Daar fladdert een rokje omhoog. Ik kan daar gewoon niet goed tegen dus kijk de andere kant maar uit. Ook daar ben ik niet veilig. Een serveerster komt op ons af, met de haren los, de arm geheven met het dienblad in de hand, pronte borstjes die vrolijk de wereld inkijken, ogen die licht lijken te geven terwijl ze in slowmotion op het terras, wat zeg ik, ons tafeltje, nee, op mij, afloopt. Mooie muziek begint te spelen, zonnestralen schijnen op ons en deze jonge vrouw, deze Mooiste Vrouw Ooit zit nu al tot aan het einde der tijden op mijn netvlies gebrand. En als ze Helena heet, start ik hier en nu een nieuwe Trojaanse oorlog.1

"Heren! Kan ik jullie helpen?" vraagt mijn toekomstige echtgenote, mijn muze.

Ik kijk naar Anton. Anton zit met rechte rug in zijn terrasstoel. Hij is opeens een stuk breder, lijkt het wel. Zijn buikje is ook weg.

Hij zet zijn zonnebril af en kijkt de serveerster aan.

"Heeft u ook Chivas?"



1. vrij naar ronald giphart
* De Nacht is de gentlemen's Club van Tilburg

Plotseling hadden we een hamster. Mijn vriendin kreeg een hamster van een collega mee naar huis. De hamster kon niet goed met zijn vorige kooigenoot overweg, dus kreeg zij de probleemhamster, voordat hij zijn soortgenoot nog meer letsel zou toebrengen. Okki, noemde mijn vriendin hem liefdevol.
Nadat mijn hond ooit weg was gelopen om vervolgens nooit meer terug te keren, had ik mezelf voorgenomen nooit meer een huisdier te nemen. De Hamster was dus de zorg van mijn vriendin.

Eigenlijk was ze er al na een week op uitgekeken. Het arme beestje zat dagenlang in zijn kooi te bibberen van angst door alle veranderingen in zijn leven. Zodra je de kooi opende, rende hij in paniek vijftig keer rond om vervolgens in het uiterste hoekje binnen enkele minuten een dam te bouwen van zaagsel waar hij achter kon gaan zitten. Daarna zat hij meestal wat bokkig zijn tijd te doden in zijn huisje of in zijn bol met hamsterwol. Mijn vriendin had al een hamstersnoepstaaf gekocht en andere hamsterhebbedingetjes, maar het kon Okki niet bekoren. Zelfs een speciale op dierendag aangeschafte hamstertunnel (‘met spannend knisperend geluid’) bracht het beestje niet meer vreugde in zijn leven. Vanaf toen zat hij de hele dag in zijn tunnel te poepen. Eigenlijk vond ik er niet veel meer aan.

Een paar maanden gingen voorbij. Toen hij op een nacht vijf uur lang probeerde om schuimbekkend en tevergeefs tegen de plastic zijwand op te klimmen was het ons duidelijk:
Okki was niet gelukkig.

“Hij is zo ongelukkig. Misschien is het maar beter als hij niet al te lang meer leeft”, fluisterde mijn vriendin uit voorzorg dat Okki het niet zou horen. Stel je voor. Samen zaten we naar Okki te kijken, die inmiddels aan zijn vijfenvijftigste rondje door de kooi was begonnen. “Ik ga een grotere kooi kopen voor hem”, riep mijn vriendin plotseling.
Samen gingen we de volgende dag naar de huisdierendiscounter om een kooi te kopen. “Het moet wel een vrolijke kooi zijn”, zei ik, terwijl we naar stalen gevangenissen voor kleine knaagdieren stonden te kijken. Uiteindelijk vonden we een goede kooi voor Okki. De kleuren paars, wit en roze voerden de boventoon en de kooi bestond uit drie lagen, elk verbonden met een doorzichtige paarse tunnel en op de bovenste verdieping een iglo die als huisje dienst deed. Ook waren er maar liefst twee radjes beschikbaar voor Okki en twee voederbakjes. Het was een waar hamsterparadijs.
Ik rekende af, wat Okki ook meteen deels mijn huisdier maakte natuurlijk.

In de weken daarop zagen we Okki opfleuren. Nu houdt hij ons ’s nachts wakker, niet meer door paranoïde rondjes te rennen, maar door dolgelukkig in zijn radje te lopen. Als het beestje zou kunnen lachen, zou hij schaterlachend door het leven gaan, nu. We zien hem zijn snoepstaaf door zijn kooi slepen, van de onderste naar de bovenste verdieping, wat meestal een meerdaags project is. Echt heel intelligent is hij namelijk nog steeds niet. Zo nu en dan flikkert Okki namelijk nog wel eens van de bovenste verdieping naar de onderste. Dat is altijd lachen natuurlijk en vertederd kijken mijn vriendin en ik naar onze hamster.
Ons huisdier.

En als Okki ooit het leven laat, koop ik meteen een nieuwe.

Ik reken mijn magnetronmaaltijd af en de caissière kijkt me vragend aan.

‘Dag meneer, mag ik u wat vragen?’
‘Maar natuurlijk.’
‘Zou u mij zwanger willen maken?’
‘Maar natuurlijk, mevrouw. Maar moeten we daarvoor niet eerst een relatie aangaan? Of op zijn minst namen uitwisselen?’
‘Eigenlijk wel, maar Minister Rouvoet zei gisteren in de krant dat vrouwen in Nederland meer kinderen moeten krijgen. Om later de vergrijzing te kunnen bekostigen. Ik heb op dit moment nog maar 1.7 kind en dat moeten er 2.1 worden volgens hem. Maar vooruit: ik heet Jentien en u?’
‘Frank. Maar waarom dan? Heeft u niet genoeg aan uw 1.7 kind?’
‘Jawel, maar de vergrijzing komt eraan.’
‘Oh! Nou, dan kunnen we beter snel beginnen. De vergrijzing komt eraan. Zullen we dan maar?’

De caissière windt er geen doekjes om en neemt mij mee naar het frisdrankvak. Een betere plek is niet voorhanden. Aldaar zorg ik er zo snel mogelijk voor dat de caissière binnenkort met zwangerschapsverlof kan. Alles voor een betere toekomst in Nederland.
Enkele mensen kijken verbaasd op vanachter hun winkelwagentje als ze mij en de caissière druk bezig zien een extra kind te maken.
‘Niets aan de hand!’, roep ik. ‘De vergrijzing komt eraan en we dragen ons steentje bij!’
De mensen lopen weer door. Het is tegen de vergrijzing. Niets aan de hand.

Na een paar minuten is de klus geklaard. Ik vraag de vrouw of ik haar nog ergens mee kan helpen.
‘Nou, ik heb al 1.7 kind en kan het me eigenlijk helemaal niet veroorloven. Kinderopvang is zo duur tegenwoordig en ik ben maar alleen. En ik verdien nou ook niet bijster veel met deze baan.’
Ze poetst de vlekken uit haar AH-schort.
‘Maar mevrouw, doet u er dan wel verstandig aan nóg een kind te nemen?’ vraag ik ietwat verbaasd.
´Minister Rouvoet zegt dat het beter is zo. Tegen de vergrijzing, weet u wel?’
‘Nou, veel succes ermee. Mocht het niet aanslaan, dan ben ik er volgende week weer.’
‘Dank u wel, meneer. Misschien heb ik nog wel collega’s met babywensen’

Ik loop voldaan de supermarkt uit. Wat hebben we het toch goed met een kabinet dat zich ook bezig houdt met bevolkingspolitiek.

Wanneer we televisie kijken, wil mijn vriendin uit ergernis nog wel eens voorwerpen naar de beeldbuis gooien. Het gaat hierbij om een sok, knuffels of andere zachte objecten, want het is niet de bedoeling om het dierbare apparaat, waar hard voor is gespaard, op enigerlei wijze letsel toe te brengen.

Ikzelf ben niet zo begaan met TV. (Lees: tv-programma's) heb drie jaar lang in een studentenhuis gewoond. Wie zelf wel eens in een studentenhuis heeft gewoond, weet dat TV of internetverbindingen er niet altijd naar behoren werken. (Andere mankementen en ergernissen in uit het studentenhuis, mijn huisbazin incluis, licht ik allemaal nader toe in mijn nog te verschijnen epos in drie delen: 'Mevrouw Van den Broek, ik, de beunhaas, en de nooit werkende verwarmingsinstallatie in mijn studentenhuis.')
Mijn televisieaansluiting was zelfs zo beroerd dat ik op een zekere dag besloot de kabel er maar helemaal uit te trekken.

Een nieuwe periode in mijn leven begon: geen tv! Belangrijke informatie, zoals het nieuws, haalde ik van internet en uit de krant. De Wereld Draait Door keek ik op internet en films keek ik gewoon met mijn dvd-speler, dus zonder reclameonderbrekingen/hart van Nederland-onderbrekingen/dyslectische weermanonderbrekingen. Het was een waar genot.

Sinds kort woon ik niet meer in een studentenhuis, maar heb ik mijn eigen stekkie. Mét TV-aansluiting. Digitenne weliswaar, maar het werkt tenminste. Dus sinds een aantal weken kan ik weer naar hartelust kijken naar GTST, spelshows, X-factor, Brabant Party, Paris Hilton's My new BFF, SBS6, RTL4 en andere geestdodende tv-programma's.

Ik ben er inmiddels achter waarom het voor mij beter is geen tv-aansluiting te hebben. Het is uit zelfbescherming en ter bescherming van mijn tv-minnende levensgezel. Wanneer ik TV kijk verword ik namelijk langzaam maar zeker tot een irritante, zeurende, bloed onder je nagels vandaan krabbende beroepszeikerd.

"Wat is dit slecht geacteerd zeg!", roep ik uit, wanneer Lieke van Lexmond een poging doet te acteren. "Alweer reclame? Hier wordt je toch gék van?" "GVD, Laat hem nou eens uitpraten, Matthijs!" "Oh, nee! Niet die fucking Paulus Pietsma!" "Je zal als cabaretier wel slecht zijn als je graag voor Veronica wil werken." "Hoe vaak blijven ze de A-team nog herhalen?" "Ik dacht dat MTV een muziekzender was?" "Wanneer beginnen ze eigenlijk met Crime Scene Investigation Goirle?" "Nog een kookprogramma?" Dieptepunt van mijn week is de modellenprogramma avond op RTL 5, waar achtereenvolgens drie modellentalentenshows worden uitgezonden. Om mezelf te beheersen trek ik me die avond dan ook altijd maar terug.

Wat me vooral opvalt is dat ik de laatste tijd als de eerste de beste randdebiel tegen mijn TV begin te praten. Wanneer Marjon de Hond mij een goedenavond wenst, zeg ik vriendelijk goedenavond terug. Tijdens Goede Tijden Slechte Tijden ga ik de acteurs op hun grammatica en spelling verbeteren. Tijdens Lotto Weekend Miljonairs zit ik als een bezetene antwoord te geven op de vragen. En tijdens Tien voor Taal neemt mijn kijkgedrag maniakale vormen aan, wanneer ik als een krankzinnige binnen de tijd antwoorden naar mijn tv probeer te schreeuwen ("Het is een bron van ergernis, niet een bron met ergernis!"). Alsof iemand me kan horen.

Hoewel ze dolgelukkig is met de digitenne aansluiting, leert mijn vriendin deze duistere zijde van mij nu pas kennen.

Ik hoop dat ze het gooien met voorwerpen beperkt tot sokken en knuffels.